[Beeldcolumn] 32 Eva Stalinski

Beeldcolumn 32 Eva Stalinski

Zeefdruk van één van Eva Stalinksi’s werken

In de rubriek Beeldcolumn laten afwisselende illustratoren hun favoriete werk van eigen hand zien. Ze leggen uit waarom het werk veel voor hen betekent. Deze keer is Eva Stalinski aan het woord.

In mijn eerste jaar op de kunstacademie leerde ik zeefdrukken. Bij zeefdrukken bouw je een beeld op uit lagen, en sindsdien benader ik eigenlijk elke illustratie zo.

Het steekt nauw om alles goed op elkaar aan te laten sluiten, je kunt het niet uit de losse pols doen. Dat dwingt me om goed na te denken over de compositie en kleuren en ook om veel schetsen te maken totdat een beeld precies goed is. Dan pas kan ik gaan uitwerken. Ik begin met de lijn laag, die teken ik met Oostindische inkt en een kroontjespen op transparant folie, en maak aan de hand daarvan in Photoshop een kleurschets. Het worden vaak 4 of 5 kleuren, met overlap, die teken ik dan per kleur op een los vel folie. 

Omdat zeefdrukken een vrij intensief proces is, kom ik er soms een tijdje niet aan toe, maar ik keer er altijd met plezier naar terug. In 2022 maakte ik deze (voor mijn doen) grote zeefdruk, een persoonlijk project geïnspireerd door mijn eigen familiegeschiedenis. 

Foto van de opa en oma van Eva Stalinski

Mijn vader Koos is opgegroeid in een banketbakkerij aan huis waar mijn opa al het bakken deed en mijn oma in de winkel stond. Dit sprak altijd al enorm tot mijn verbeelding. Blokken boter van 10 kilo, grote knorrende ovens en blikken vol verse koekjes. Ik heb mijn vader geïnterviewd en vervolgens deze illustratie in elkaar gepuzzeld.

Zeefdrukken is een nauwgezet proces, maar als je alles goed afmeet en geduldig het proces doorloopt, is het eindresultaat (bijna altijd) geweldig. Een beetje net als met het bakken van een taart.

Schets van één van Eva Stalinksi’s werken