[Beeldcolumn] Eva ten Cate
Beeldcolumn #35 Eva ten Cate


In de rubriek Beeldcolumn laten afwisselende illustratoren hun favoriete werk van eigen hand zien. Ze leggen uit waarom het werk veel voor hen betekent. Deze keer is Eva ten Cate aan het woord.

In 2024, ongeveer een jaar geleden, publiceerde ik mijn zine Naturalia. Het was al langere tijd een ambitie om met mijn grote liefde de risoprinter een zine te maken, en dat lukte tijdens het maken van mijn afstudeerwerk bij ArtEZ Zwolle. De drang om ook iets te zeggen te hebben in de laagdrempelige vorm van een zelf-gepubliceerd werk werd bij mij aangewakkerd toen ik voor het eerst Grafixx, een festival voor illustratie en beeldverhaal, bezocht in 2022 . In december volgde toen mijn eerste zine, morgenmoeite, en daarmee werd mijn liefde voor beeldverhaal alleen maar aangewakkerd.



Een passie voor zelf-gepubliceerd werk vormt een groeiende verzameling van zines. In die verzameling zitten een paar zines die de uiteenlopende mogelijkheden van het format van een zine laten zien. Een van de zines, Quelques minutes après que le temps s’arrête, van auteur DoubleBob heeft de vorm van een visueel dagboek, en is eigenlijk een boxset verdeeld in meerdere zines waarbij ieder zine twee maanden bespreekt. How to practice paradise van Sasja Houba is de meest recente toevoeging aan de verzameling, en bespreekt het concept van de tuin als paradijs. Een andere in de collectie is Lovely, wat in mijn mening zo veel verder gaat dan alleen een zine, maar wat ook community om zich heen heeft. Recetario van María Medem is een collectie aan recepten.



Deze publicaties hebben allemaal een verschillend publicatieproces doorstaan, van een professionele publicatie tot een zelf-geïnitieerd project, maar in mijn collectie zijn ze allemaal evenveel waard. Het format maakt je ideeën tastbaar, waar ik groot fan van ben, een obsessievelijke lijstjesmaker, bonnetjesverzamelaar, opschrijfboekjes-koper en kaartenbewaarder. Een boekje wordt een fysieke uiting van je passie, of dat nou esthetiek, critical theory, een obsessie met pingpong of een collectie verhalen rond een overlappend thema is.
Met Naturalia wilde ik de rust en fascinatie die ik voel en heb voor de zee en strandvondsten uiten en delen met lezers. Daarnaast was het ook een uiting van mijn passie voor risoprint, waar ik nog wel veel langer over zou kunnen schrijven, maar waarbij ik (vrees ik) nog verder boven de 250 woorden uit zou komen. Ik ben nu, een jaar later, nog steeds in de ban van de zine en bezig met een nieuwe publicatie die nog geen naam heeft, maar waar ik al wel een voorproefje van kan laten zien.