[Beeldcolumn] Sophia Twigt
Beeldcolumn 33 Sophia Twigt
In de rubriek Beeldcolumn laten afwisselende illustratoren hun favoriete werk van eigen hand zien. Ze leggen uit waarom het werk veel voor hen betekent. Deze keer is Sophia Twigt aan het woord.
Soms weet ik niet helemaal hoe ik illustrator ben geworden en of ik het echt ben. Het liefst kijk ik naar hoe dingen werken, hoe vogels vliegen en wonderbaarlijk genoeg in de lucht kunnen blijven of hoe mensen net niet voorovervallen als ze op hun mobiel kijken. Ik was ook graag bioloog of antropoloog geworden, maar als ik om me heen kijk fantaseer ik vaak verder, dan vallen de mensen in mijn hoofd die op hun mobiel kijken ook echt voorover.
Vanwege mijn afdwaaldrang (en de jaloezie naar de biologen en de antropologen) ben ik begin dit jaar naar Japan gegaan. Daar heb ik bij Studio Kura een artist in residentie gedaan. In een klein boerendorp in Itoshima heb ik mensen en vogels van een afstandje en soms van dichtbij bekeken. Van de mensen en de vogels maakte ik illustraties.
In Japan zijn de mensen en de vogels nieuwsgierig, rustig en geduldig. Achter beiden zitten vaak verhalen, waar je niet vanzelf achter komt, daar heb je ook geduld, rust en nieuwsgierigheid voor nodig. Er waren zoveel nieuwe geluiden, kleuren en gewoontes.
We mochten bijvoorbeeld een keertje mee naar een kendo training, een veelvoorkomende vechtsport in Japan. Het begon met kinderen die elkaar op hun hoofd sloegen met een slok, dit was de warming up. Gelukkig hadden ze een heel mooi beschermend pak in de kleuren van een raaf aan. Ook de geluiden die ze maakte klonken een beetje als een raaf.
Later sprak ik een jongen die zelf kendo had gedaan als kind en hij vertelde over de betekenis achter de geluiden en achter de manier van het pak en de helm aan en uit doen en hoe kinderen zelfvertrouwen kregen omdat het bij kendo niet alleen over ’the skill’ gaat, maar ook over je hart en je lichaam. Hierdoor ging ik toch een stukje anders naar de schreeuwende raven geluiden van de kendo training luisteren.
